Podsumowanie 2025

 Drogi Czytelniku, kończy się rok 2025.

Rok, w którym jednocześnie wygrałem i przegrałem.
Pracowałem jak wariat. Zarobiłem dobrze. Ale wziąłem za dużo, zawaliłem część spraw i dostałem lekcję pokory, której potrzebowałem. I dlatego kończę ten rok nie jako „zwycięzca” albo „przegrany”. Kończę go jako człowiek, który zaczyna rozumieć. W Polsce? Widziałem jak pęka nam wspólnota. Jak bandery partyjne stają się ważniejsze niż człowiek. Jak ludzie potrafią się nienawidzić szybciej niż zrozumieć, o co temu drugiemu chodzi. I widziałem, jak liderzy nie rozmawiają z ludźmi. Jak mają swoich wyborców w dupie. Jak liczą tylko na wynik, nie na przyszłość. Wchodzę w 2026 ze strachem. Tak, mówię to otwarcie.

Ale wchodzę też z decyzją: nie dam się wciągnąć w plemienne napierdalanie. Bo plemiona nas nie uratują. Bo Warszawa nas nie uratuje. Bo nikt za nas nie zbuduje Polski, w której da się normalnie żyć.

Dlatego, zanim zaczniemy marzyć o wielkich zmianach, zacznijmy od siebie: od rozmowy, nie od agresji.
Od słuchania, nie od wyzywania. Od robienia, nie od przekonywania. Na nowy rok mam jedno życzenie dla siebie i dla Ciebie: zamknijmy na chwilę mordy i otwórzmy oczy.

I spróbujmy, chociaż przez moment, nie być bandą, tylko krajem.

Bo państwo ma działać, nie przekonywać.
A my musimy zacząć być ludźmi, nie armiami.

Na 2026 życzę Ci żebyśmy w końcu zaczęli grać do jednej bramki. Żebyś nie musiał nikogo nazywać debilem, żeby czuć, że masz rację. I żebyś nie musiał udowadniać człowieczeństwa — nikomu.
Zamknijmy na chwilę mordy, otwórzmy oczy i spróbujmy inaczej.
Do siego roku.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

WOŚP - coroczna wojenka o dobry uczynek

Drogi Czytelniku, co roku jest tak samo. Styczeń, serduszka, puszki, koncerty, emocje. Jedni wrzucają, drudzy odwracają wzrok, trzeci się kłócą. I znowu ta sama wojenka – moralna, polityczna, plemienna. Kto dobry, kto zły. Kto ma serce, kto nie. A ja od lat mam w głowie jedno pytanie. Coraz bardziej niewygodne. Dlaczego po 30 latach WOŚP nadal musi robić to samo? Nie pytam, czy WOŚP pomaga. Pomaga. Sprzęt stoi w szpitalach, lekarze go używają, dzieci są leczone. To są fakty. Tylko że to nie jest pytanie o intencje ani o wolontariuszy. To jest pytanie o państwo. Rozumiem początki. Lata 90. gdzie państwo było po przejściach, budżet dziurawy jak sito, szpitale na sprzęcie z epoki Gierka. Wtedy WOŚP miał sens. Był akcją ratunkową. Społecznym zrywem w kraju, który dopiero uczył się chodzić. Rozumiem też początek lat 2000. Nadal było biednie, nierówno, prowizorycznie. Wchodziliśmy do Unii, łapaliśmy oddech. WOŚP był uzupełnieniem braków. Czymś ekstra. Czymś „ponad stan”. Ale minęło trzydzieś...
Czytaj więcej

Centrum Odrodzenia Polski - Ochrona zdrowia w Polsce... Problem wołający o pomstę do nieba.

Drogi Czytelniku, w polskiej ochronie zdrowia bardzo często mówi się o „reformach”, „systemach” i „braku pieniędzy”. Tymczasem problem jest znacznie prostszy i znacznie poważniejszy: państwo nigdy jednoznacznie nie wzięło pełnej odpowiedzialności za zdrowie obywateli . A zdrowie to nie jest usługa dodatkowa. To podstawowy obowiązek państwa . Jak jest Dziś NFZ i cała służba zdrowia działają w trybie ciągłego gaszenia pożarów. Nie dlatego, że ktoś nie chce dobrze, ale dlatego, że system opiera się na prowizorce i niedopowiedzeniach . Nie wiemy: – ilu lekarzy realnie potrzeba w kraju i w regionach, – gdzie są największe braki kadrowe, – jaki sprzęt jest zużyty i wymaga wymiany, – które placówki są realnie niedofinansowane, – a które generują koszty bez efektów. Nie ma uczciwego, jawnego audytu stanu ochrony zdrowia . Bez danych nie ma decyzji. Bez decyzji jest chaos. Efekt? – lekarze pracują ponad siły, – sprzęt bywa przestarzały, – pacjent czeka miesiącami, – a system rat...
Czytaj więcej

Duda - koniec kadencji

Drogi Czytelniku, Nie chcę dziś moralizować, punktować ani wykładać historii politycznej Polski. Chcę po prostu powiedzieć Ci, jak ja widzę naszych prezydentów od 1990 roku. Bez ściemy, bez patosu, bez PR-owego bełkotu. Bo urząd prezydenta Rzeczypospolitej to nie tylko podpisywanie ustaw i ładne przemówienia. To test charakteru. I dziś, gdy Andrzej Duda kończy swoją drugą kadencję, warto spojrzeć na całą galerię twarzy, które przez ostatnie 35 lat mieszkały w Pałacu. Lech Wałęsa – prosty chłop z wielką historią, który nie ogarniał rzeczywistości. Jechał na legendzie Solidarności, ale nie miał narzędzi, by skutecznie rządzić. Konfliktował się z każdym – premierami, ministrami, mediami. Miał intuicję, ale nie miał wizji. Chciał dobrze, ale to go przerosło. Wyszło jak wyszło – chaos, kłótnie i coraz bardziej nerwowe ruchy. Symbol, ale nie przywódca. Aleksander Kwaśniewski – młody, wykształcony, pewny siebie. Miał szczęście – jego kadencje przypadły na spokojniejsze czasy. Polska była już ...
Czytaj więcej