JD o polityce

 Drogi Czytelniku, Polska jest dziś zmęczona. Zmęczona krzykiem, kampaniami, obietnicami i niekończącym się teatrem, w którym każda scena kończy się kłótnią. Ludzie nie chcą już słuchać, kto bardziej kocha ojczyznę, a kto bardziej jej szkodzi. Chcą po prostu, żeby kraj wreszcie działał. Normalnie, spokojnie, skutecznie. Bo w pewnym momencie każdy naród dojrzewa do tego, że nie potrzebuje kolejnych emocji. Potrzebuje rozumu. Demokracja nie może być konkursem na emocje. Musi być systemem rozsądku. Od lat wybieramy nie tych, którzy mają pomysł, ale tych, którzy najgłośniej krzyczą. Polityka stała się grą na emocjach, a wybory – rodzajem zbiorowej terapii, w której każdy wyładowuje frustrację. Zamiast myśleć o przyszłości, głosujemy, żeby komuś „dowalić”. I potem się dziwimy, że po każdej zmianie rządzących wszystko wygląda tak samo – tylko kolory sztandarów są inne. Bo dziś demokracja w Polsce to nie system idei, tylko system impulsów. Nie pytamy, co ktoś zrobi , tylko czy jest p...

 Drogi Czytelniku, czasem mam wrażenie, że Polska nie jest już krajem, tylko nastrojem. Rano gniew, po południu duma, wieczorem frustracja, a w weekend patriotyzm na zmianę z ironią. Żyjemy w emocjonalnym serialu, w którym każdy odcinek ma nowego wroga, nowy powód do oburzenia i nowego bohatera dnia. I nawet nie zauważyliśmy, że od dawna nie głosujemy rozumem – głosujemy gniewem. Sondaże? Nie pokazują, co ludzie myślą. Pokazują, co ludzie czują. I czego mają się bać. Wystarczy, że zobaczysz wykres z logotypem ulubionej partii, i już wiesz, co masz myśleć o Polsce. Tylko że to nie jest już myślenie – to emocjonalny odruch. W tym kraju nie potrzeba dziś faktów, wystarczy sondaż i komentarz w telewizji, a cała reszta układa się sama. Ludzie powtarzają slogany jak zaklęcia, a politycy śmieją się po cichu, bo wiedzą, że emocjami rządzi się łatwiej niż liczbami. Kiedyś demokracja polegała na rozmowie. Dziś polega na temperaturze. Nie ma już dyskusji, są tylko emocjonalne fale: gniewu,...

Drogi Czytelniku, od tygodni słyszysz w mediach te same komunikaty: Koalicja rządząca z rekordowym poparciem, Polacy zadowoleni z kierunku zmian, Polska wraca do Europy, pieniądze z KPO płyną szerokim strumieniem. Brzmi jak bajka, którą ktoś opowiada po to, byś zasnął spokojnie i nie zadawał pytań. Problem w tym, że pod tą kolorową kołdrą sondaży i propagandy coś śmierdzi. Śmierdzi długiem. I to takim, którego nikt już nie liczy, bo łatwiej jest udawać, że go nie ma. Widzisz, sondaże w Polsce to nie odzwierciedlenie nastrojów społecznych. To narzędzie polityczne, które mierzy tylko jedno – skuteczność propagandy. Ludzie odpowiadają w nich nie tak, jak myślą, tylko tak, jak chcą się czuć. Chcą wierzyć, że są po stronie zwycięzców. Że ich wybór to rozsądek, nie emocja. I kiedy słyszą, że rząd ma poparcie czterdziestu procent, to przytakują, żeby nie wyjść na tych, którzy nie rozumieją świata. Tak tworzy się psychologia tłumu. Tak utrwala się iluzja stabilności. Tymczasem rzeczywistość w...

Drogi Czytelniku, minęły prawie dwa lata, odkąd Donald Tusk i jego koalicja przejęli władzę w Polsce. Dwa lata od tamtego symbolicznego, trzynastego grudnia, który miał być początkiem „nowej normalności”. Miał być powrót do demokracji, do Europy, do „europejskich wartości”, miało być przywrócenie praworządności, wolnych mediów, zaufania i stabilności. Miała wrócić Polska rozsądna, spokojna i poukładana. Ale zamiast nowego początku dostaliśmy starą rzeczywistość – tylko z nowymi twarzami. Bo przez te dwa lata rząd, który miał odbudować państwo, stał się jego najskuteczniejszym grabarzem. Zamiast planu na przyszłość dostaliśmy polityczny rewanż, zamiast reform – czystki, zamiast współpracy – arogancję. To nie był marsz w stronę nowoczesnej Polski, tylko powrót do przeszłości w wersji „deluxe” – z uśmiechami, ładnymi garniturami i medialną narracją, że teraz wszystko jest dobrze, bo „tamci już nie rządzą”. To jest właśnie największe oszustwo tej władzy – przekonanie ludzi, że wystarczyło ...

Drogi Czytelniku, w poprzednim tekście pisałem, że w Polsce brakuje rozmowy o tym, jak mogłoby być. Nie o kłótniach, nie o hasłach, ale o prawdziwych rozwiązaniach dla zwykłych ludzi. Dziś chcę Ci pokazać jedno z nich – bardzo proste, bardzo możliwe, i bardzo potrzebne. Bo jeśli naprawdę chcemy zatrzymać młodych w Polsce, to musimy im dać nie ulotki o patriotyzmie, tylko realne warunki do życia. W ostatnich latach tysiące młodych ludzi zrezygnowało z marzenia o własnym domu. Nie dlatego, że nie chcą, tylko dlatego, że nie mają jak. Banki zamieniły kredyt w pułapkę, w której człowiek spłaca przez 30 lat dwa razy więcej, niż pożyczył. Młodzi nie potrzebują kolejnych „bezpiecznych kredytów” z dopłatami, które tylko pompują ceny. Potrzebują nowego modelu finansowania , który nie będzie oparty na zysku prywatnych banków, tylko na wspólnym interesie państwa i obywatela. I tu pojawia się rola KOWR. Instytucji, która przez lata zajmowała się ziemią rolną, a dziś mogłaby zająć się cz...

Drogi Czytelniku! Czasami mam wrażenie, że wszystko w Polsce kręci się w kółko. Co parę lat te same twarze, te same slogany, te same kłótnie. Raz PiS, raz PO, raz ktoś „trzeci”, który zaraz i tak się z kimś połączy albo rozpadnie. Wybory prezydenckie, które dopiero co przeżyliśmy, były tego idealnym przykładem — kampania zamieniła się w teatr, a właściwie w jarmark. Obrzucanie się błotem, wzajemne oskarżenia, pustka w środku. Słuchało się tego wszystkiego i człowiek miał ochotę wyłączyć telewizor. Bo powiedzmy sobie szczerze — na kogo dzisiaj głosować? Z jednej strony obietnice o nowoczesnej Polsce, z drugiej moralne kazania i straszenie. Z każdej strony piękne słowa, a potem… cisza. Nikt nie mówi o zwykłych ludziach. O małych miastach, wsiach, o Polsce powiatowej — tej prawdziwej Polsce, w której ludzie wstają o piątej, żeby iść do pracy, ogarnąć dzieci, zapłacić rachunki i po prostu przeżyć miesiąc. Patrzę na to i widzę jedno: nie mamy w Polsce partii, która naprawdę wyrasta z ludzi....

 Drogi Czytelniku, Czasami mam wrażenie, że Polacy to naród, który potrafi przetrwać wszystko, ale nie potrafi wyciągać wniosków. Przechodziliśmy przez rozbiory, powstania, okupacje, transformacje i kryzysy. Zawsze potrafiliśmy się podnieść, ale nigdy nie nauczyliśmy się chodzić prosto. Zawsze zgarbieni, jakby z przyzwyczajenia, z oczami spuszczonymi w dół, bo przecież „nam się nie uda”. Tak właśnie wygląda nasza mentalność – wychowana na romantycznym cierpieniu, a nie na budowaniu. Wciąż słyszę, że polskość to ofiara, że patriotyzm to łzy i znicze. A ja coraz częściej myślę, że patriotyzm to nie wzruszenie – to odpowiedzialność. To codzienna praca, uczciwość, umiejętność tworzenia. Tymczasem od najmłodszych lat uczymy dzieci historii klęsk, a nie historii zwycięstw. Uczymy, że mamy się wzruszać, nie działać. Znamy daty powstań, ale nie znamy dat, kiedy Polska była największa w Europie. Wiemy, jak ginęliśmy, ale nie wiemy, jak wygrywaliśmy. To jest, moim zdaniem, największa rana na...

Drogi Czytelniku, Od miesięcy jesteśmy zasypywani wiadomościami o wojnie. Z każdej strony słychać ostrzeżenia, komentarze i przewidywania. Każdy dzień przynosi nowy „alarm”, każda wypowiedź polityka staje się sensacją. W tym ciągłym hałasie trudno już odróżnić, co jest prawdą, a co tylko kolejnym nagłówkiem mającym nas przestraszyć. A przecież to właśnie teraz najbardziej potrzebujemy spokoju i rozsądku. Patrząc chłodno na to, co się dzieje, widać jedno – świat nie jest w stanie pokoju, ale też nie jest w stanie wojny. Mamy raczej czas testowania granic. Rosja, Chiny, Iran – każde z tych państw próbuje sprawdzić, jak daleko może się posunąć. Europa i Stany Zjednoczone również nie pozostają bierne. Tylko że dziś nie chodzi o bitwy i czołgi, ale o coś trudniejszego do zauważenia – o wpływy, o emocje, o percepcję. To wojna, w której główną bronią są informacje. Nie wierzę, by Rosja chciała dziś otworzyć nowy front. To byłoby samobójstwo strategiczne. Już teraz ogromne siły ma związane na ...