Mercosur, rolnictwo i wielkie złudzenie: kto naprawdę na tym straci

Drogi Czytelniku,

kiedy pojawia się temat planów ogólnych i zamrażania przestrzeni gminnej, zawsze znajdzie się ktoś, kto rzuci hasło:

„No to przynajmniej rolnicy skorzystają. Więcej ziemi pod uprawy.”

Brzmi logicznie. Brzmi rozsądnie. Ale niestety... Taki chuj jak Batorego komin.

Bo w tym samym czasie, gdy na papierze „chronimy rolnictwo”, podpisywane są umowy handlowe, które zaorają wielkopowierzchniowe rolnictwo w Polsce. Tanie mięso, tanie zboże, tanie produkty rolne z drugiego końca świata. Produkowane w warunkach, których w Europie byśmy nie przeszli nawet na poziomie projektu. I teraz najlepsze. Rolnicy dostaną po dupie pierwsi. Ale miasto zapłaci rachunek końcowy. Jak to wygląda w praktyce? Rolnik nie będzie walczył z systemem do upadłego. On zwinie interes. Sprzeda sprzęt, ograniczy produkcję, część ziemi odłoży odłogiem. Weźmie tyle, ile jest mu potrzebne do życia. I wiesz co? On sobie poradzi. Będzie miał ZDROWĄ żywność. Uchowa sobie cielaka, świnkę, kurki, kaczki, gęsi. Będzie miał własną mąkę, ziemniaka, jajko, mięso. Bez pośredników, bez norm „optymalizacji”, bez chemii. A Ty, Kochany Czytelniku wielkomiejski? Ty będziesz stał przy półce w markecie. Z wyborem między jednym importowanym mięsem a drugim importowanym mięsem. Z przetworami z „kochanej” zagranicy. Nafaszerowanymi tablicą Mendelejewa, bo muszą dojechać, poleżeć, wytrzymać logistykę i marżę. I tu dochodzimy do sedna, o którym nikt głośno nie mówi. To nie wieś będzie największym przegranym tej polityki. Wieś się cofnie, ale przetrwa. To miasto stanie się zależne. Od importu. Od łańcuchów dostaw. Od decyzji podejmowanych daleko poza Polską. Plany ogólne zamrażają przestrzeń. Umowy handlowe rozbrajają produkcję. Razem tworzą system, w którym samowystarczalność znika, a bezpieczeństwo żywnościowe staje się sloganem. I za kilka lat znowu usłyszysz:

„Nikt nie przewidział.”
„Rynek tak zareagował.”
„To proces globalny.”

Tylko że to nie jest proces. To są konkretne decyzje, podejmowane dziś. A rachunek? Jak zwykle — zapłaci zwykły człowiek.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

WOŚP - coroczna wojenka o dobry uczynek

Drogi Czytelniku, co roku jest tak samo. Styczeń, serduszka, puszki, koncerty, emocje. Jedni wrzucają, drudzy odwracają wzrok, trzeci się kłócą. I znowu ta sama wojenka – moralna, polityczna, plemienna. Kto dobry, kto zły. Kto ma serce, kto nie. A ja od lat mam w głowie jedno pytanie. Coraz bardziej niewygodne. Dlaczego po 30 latach WOŚP nadal musi robić to samo? Nie pytam, czy WOŚP pomaga. Pomaga. Sprzęt stoi w szpitalach, lekarze go używają, dzieci są leczone. To są fakty. Tylko że to nie jest pytanie o intencje ani o wolontariuszy. To jest pytanie o państwo. Rozumiem początki. Lata 90. gdzie państwo było po przejściach, budżet dziurawy jak sito, szpitale na sprzęcie z epoki Gierka. Wtedy WOŚP miał sens. Był akcją ratunkową. Społecznym zrywem w kraju, który dopiero uczył się chodzić. Rozumiem też początek lat 2000. Nadal było biednie, nierówno, prowizorycznie. Wchodziliśmy do Unii, łapaliśmy oddech. WOŚP był uzupełnieniem braków. Czymś ekstra. Czymś „ponad stan”. Ale minęło trzydzieś...
Czytaj więcej

Centrum Odrodzenia Polski - Ochrona zdrowia w Polsce... Problem wołający o pomstę do nieba.

Drogi Czytelniku, w polskiej ochronie zdrowia bardzo często mówi się o „reformach”, „systemach” i „braku pieniędzy”. Tymczasem problem jest znacznie prostszy i znacznie poważniejszy: państwo nigdy jednoznacznie nie wzięło pełnej odpowiedzialności za zdrowie obywateli . A zdrowie to nie jest usługa dodatkowa. To podstawowy obowiązek państwa . Jak jest Dziś NFZ i cała służba zdrowia działają w trybie ciągłego gaszenia pożarów. Nie dlatego, że ktoś nie chce dobrze, ale dlatego, że system opiera się na prowizorce i niedopowiedzeniach . Nie wiemy: – ilu lekarzy realnie potrzeba w kraju i w regionach, – gdzie są największe braki kadrowe, – jaki sprzęt jest zużyty i wymaga wymiany, – które placówki są realnie niedofinansowane, – a które generują koszty bez efektów. Nie ma uczciwego, jawnego audytu stanu ochrony zdrowia . Bez danych nie ma decyzji. Bez decyzji jest chaos. Efekt? – lekarze pracują ponad siły, – sprzęt bywa przestarzały, – pacjent czeka miesiącami, – a system rat...
Czytaj więcej

Duda - koniec kadencji

Drogi Czytelniku, Nie chcę dziś moralizować, punktować ani wykładać historii politycznej Polski. Chcę po prostu powiedzieć Ci, jak ja widzę naszych prezydentów od 1990 roku. Bez ściemy, bez patosu, bez PR-owego bełkotu. Bo urząd prezydenta Rzeczypospolitej to nie tylko podpisywanie ustaw i ładne przemówienia. To test charakteru. I dziś, gdy Andrzej Duda kończy swoją drugą kadencję, warto spojrzeć na całą galerię twarzy, które przez ostatnie 35 lat mieszkały w Pałacu. Lech Wałęsa – prosty chłop z wielką historią, który nie ogarniał rzeczywistości. Jechał na legendzie Solidarności, ale nie miał narzędzi, by skutecznie rządzić. Konfliktował się z każdym – premierami, ministrami, mediami. Miał intuicję, ale nie miał wizji. Chciał dobrze, ale to go przerosło. Wyszło jak wyszło – chaos, kłótnie i coraz bardziej nerwowe ruchy. Symbol, ale nie przywódca. Aleksander Kwaśniewski – młody, wykształcony, pewny siebie. Miał szczęście – jego kadencje przypadły na spokojniejsze czasy. Polska była już ...
Czytaj więcej