Refleksja i zmiany na 2026

Drogi Czytelniku,
Na początek nowego roku życzę Ci spokoju. Spokoju w głowie, w domu i w codziennych sprawach.Mniej hałasu, mniej krzyku, mniej politycznego teatru. A więcej normalnych rozmów i zwykłej ludzkiej przyzwoitości.
Nowy rok... I może czas na małą zmianę kierunku
Przez wiele miesięcy próbowałem pisać o „wielkiej polityce”. O państwie, o reformach, o tym jak mogłoby być, gdyby ktoś miał odwagę. 
I czasami miałem wrażenie, że gadam do ściany.
Bo ta „wielka polityka” coraz mniej ma wspólnego z tym, jak naprawdę żyjemy. Dlatego w tym roku chcę zejść niżej. Bliżej ziemi. Bliżej zwykłego dnia.
Może mniej będzie o tym, kto kogo zaorał w Sejmie,
a więcej o tym, czemu człowiek nie może postawić domu na własnej działce. Może mniej o expose, a więcej o tym, czemu rodzic boi się o swoje dziecko w szkole. Może mniej o strategiach NATO, a więcej o cenie prądu i o tym, co oznacza „państwo działa” w praktyce. Bo polityka nie kończy się na mównicy.
Polityka zaczyna się w kolejce w przychodni.
W rozmowie z dzieckiem, które pyta, dlaczego ludzie krzyczą. W kasie w sklepie, gdy patrzysz na rachunek i zastanawiasz się, czemu wszystko drożeje.
W gminie, która blokuje każdy krok, zamiast pomagać żyć.
Nie rezygnuję z tego, co było. Tylko zmieniam punkt ciężaru. Chcę pisać bardziej o tym, co naprawdę dotyka nas tu i teraz. Bo może wielka polityka nie jest aż tak wielka, jak nam się wmawia. A ta mała, codzienna — może być największą ze wszystkich.
I jeśli coś ma się zmienić, to chyba właśnie tutaj.
Od małych rzeczy.
Od rozmowy.
Od uczciwej refleksji.
Bo jedno się nie zmienia:
Państwo ma działać, nie przekonywać.
Do przemyślenia na nowy rok.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

WOŚP - coroczna wojenka o dobry uczynek

Drogi Czytelniku, co roku jest tak samo. Styczeń, serduszka, puszki, koncerty, emocje. Jedni wrzucają, drudzy odwracają wzrok, trzeci się kłócą. I znowu ta sama wojenka – moralna, polityczna, plemienna. Kto dobry, kto zły. Kto ma serce, kto nie. A ja od lat mam w głowie jedno pytanie. Coraz bardziej niewygodne. Dlaczego po 30 latach WOŚP nadal musi robić to samo? Nie pytam, czy WOŚP pomaga. Pomaga. Sprzęt stoi w szpitalach, lekarze go używają, dzieci są leczone. To są fakty. Tylko że to nie jest pytanie o intencje ani o wolontariuszy. To jest pytanie o państwo. Rozumiem początki. Lata 90. gdzie państwo było po przejściach, budżet dziurawy jak sito, szpitale na sprzęcie z epoki Gierka. Wtedy WOŚP miał sens. Był akcją ratunkową. Społecznym zrywem w kraju, który dopiero uczył się chodzić. Rozumiem też początek lat 2000. Nadal było biednie, nierówno, prowizorycznie. Wchodziliśmy do Unii, łapaliśmy oddech. WOŚP był uzupełnieniem braków. Czymś ekstra. Czymś „ponad stan”. Ale minęło trzydzieś...
Czytaj więcej

Centrum Odrodzenia Polski - Ochrona zdrowia w Polsce... Problem wołający o pomstę do nieba.

Drogi Czytelniku, w polskiej ochronie zdrowia bardzo często mówi się o „reformach”, „systemach” i „braku pieniędzy”. Tymczasem problem jest znacznie prostszy i znacznie poważniejszy: państwo nigdy jednoznacznie nie wzięło pełnej odpowiedzialności za zdrowie obywateli . A zdrowie to nie jest usługa dodatkowa. To podstawowy obowiązek państwa . Jak jest Dziś NFZ i cała służba zdrowia działają w trybie ciągłego gaszenia pożarów. Nie dlatego, że ktoś nie chce dobrze, ale dlatego, że system opiera się na prowizorce i niedopowiedzeniach . Nie wiemy: – ilu lekarzy realnie potrzeba w kraju i w regionach, – gdzie są największe braki kadrowe, – jaki sprzęt jest zużyty i wymaga wymiany, – które placówki są realnie niedofinansowane, – a które generują koszty bez efektów. Nie ma uczciwego, jawnego audytu stanu ochrony zdrowia . Bez danych nie ma decyzji. Bez decyzji jest chaos. Efekt? – lekarze pracują ponad siły, – sprzęt bywa przestarzały, – pacjent czeka miesiącami, – a system rat...
Czytaj więcej

Duda - koniec kadencji

Drogi Czytelniku, Nie chcę dziś moralizować, punktować ani wykładać historii politycznej Polski. Chcę po prostu powiedzieć Ci, jak ja widzę naszych prezydentów od 1990 roku. Bez ściemy, bez patosu, bez PR-owego bełkotu. Bo urząd prezydenta Rzeczypospolitej to nie tylko podpisywanie ustaw i ładne przemówienia. To test charakteru. I dziś, gdy Andrzej Duda kończy swoją drugą kadencję, warto spojrzeć na całą galerię twarzy, które przez ostatnie 35 lat mieszkały w Pałacu. Lech Wałęsa – prosty chłop z wielką historią, który nie ogarniał rzeczywistości. Jechał na legendzie Solidarności, ale nie miał narzędzi, by skutecznie rządzić. Konfliktował się z każdym – premierami, ministrami, mediami. Miał intuicję, ale nie miał wizji. Chciał dobrze, ale to go przerosło. Wyszło jak wyszło – chaos, kłótnie i coraz bardziej nerwowe ruchy. Symbol, ale nie przywódca. Aleksander Kwaśniewski – młody, wykształcony, pewny siebie. Miał szczęście – jego kadencje przypadły na spokojniejsze czasy. Polska była już ...
Czytaj więcej