Centrum Odrodzenia Polski – mieszkalnictwo. Jak jest i jak powinno być

 Drogi Czytelniku!

W poprzednich wpisach z cyklu Centrum Odrodzenia Polski pisałem o tym,
jak w praktyce działa dziś państwo – a częściej: jak nie działa.

O administracji.
O energetyce.
O bezpieczeństwie cieplnym.
O tym, że państwo przestało projektować rzeczywistość, a zaczęło jedynie reagować na kryzysy.

Mieszkalnictwo jest tego najlepszym przykładem.

Bo tutaj jak na dłoni widać różnicę między „jak jest”, a tym, jak to widzę w COP.

W Polsce nie istnieje polityka mieszkaniowa. Jest tylko rynek i improwizacja. Państwo mówi: „rynek załatwi”. Samorząd mówi: „nie mamy narzędzi”. Deweloper mówi: „prawo pozwala”.

A obywatel:
– bierze kredyt na 30 lat,
– kupuje mieszkanie na skraju miasta lub w polu,
– dojeżdża godzinę do pracy,
– czeka latami na szkołę, drogę, przedszkole, transport.

I wszyscy udają, że tak właśnie musi być. 

Nie musi.

To jest świadomy brak decyzji państwa.

Dziś buduje się:
– metry kwadratowe,
– bloki bez zaplecza,
– osiedla-sypialnie,
– dzielnice bez infrastruktury.

Liczy się:
– tempo sprzedaży,
– cena za metr,
– minimalne spełnienie wymogów.

Nie liczy się:
– jakość życia,
– dostęp do usług,
– odporność osiedla na kryzysy,
– normalne funkcjonowanie rodzin.

To nie jest „zły deweloper”.
To jest brak standardów narzuconych przez państwo.

Ciągle słyszymy:
„brakuje mieszkań”.

Nieprawda. Brakuje normalnie zaprojektowanych miejsc do życia.

Mieszkanie to nie są cztery ściany.
Mieszkanie to:
– szkoła,
– przedszkole,
– transport,
– usługi,
– bezpieczeństwo,
– infrastruktura techniczna.

Państwo, które liczy tylko lokale, nie prowadzi polityki mieszkaniowej – tylko statystykę.

W Centrum Odrodzenia Polski mieszkalnictwo nie jest „sprawą prywatną”.

Jest elementem infrastruktury państwa.

Tak jak:
– drogi,
– szkoły,
– energetyka,
– transport.

Osiedle to nie:
„blok + parking”.

Osiedle to:
– mieszkania,
– jednostka edukacyjna,
– komunikacja,
– usługi,
– infrastruktura techniczna,
– bezpieczeństwo – również w sytuacjach kryzysowych.

Jeżeli ktoś chce budować osiedle, musi budować całość, a nie zostawiać reszty „na później”.

Rynek zrobi dokładnie to, do czego jest stworzony:
– zbuduje tanio,
– sprzeda szybko,
– a odpowiedzialność zostawi innym.

I to jest normalne.

Nienormalne jest to, że państwo abdykowało z roli projektanta
i udaje, że mieszkalnictwo to wyłącznie prywatna sprawa obywatela.

Jeżeli państwo chce:
– stabilnych rodzin,
– sensownej demografii,
– normalnego życia poza metropoliami, to musi wrócić do myślenia systemowego.

Bo mieszkanie to nie towar jak każdy inny. To fundament codziennego życia.

Bo państwo ma działać, nie przekonywać.